Kalabalıklar İçinde Yalnız Yaşamak.

 

İnsan bazen etrafında kimse olmadığı için değil, etrafındaki hiç kimseye kendini anlatamadığı için yalnızdır.

Modern çağın en büyük çelişkilerinden biri, insanların hiç olmadığı kadar birbirine yakın, ama hiç olmadığı kadar birbirinden uzak yaşamasıdır. Sokaklar kalabalık, caddeler insan dolu, telefonlar susmuyor, sosyal medya binlerce arkadaşla çevrili. Herkes birileriyle konuşuyor, bir yerlere yetişiyor, bir şeyler paylaşıyor.

Peki, bütün bu kalabalığın içinde kaç kişi gerçekten anlaşıldığını hissediyor?

Kaç kişi, başını yastığa koyduğunda içindeki sessizliği susturabiliyor?

Kaç kişi, herkesin yanında olduğunu düşündüğü bir anda aslında yapayalnız olduğunu fark ediyor?

Belki de çağımızın en büyük yalnızlığı, insanın tek başına kalması değil; kalabalıkların içinde kendisine ait bir yer bulamamasıdır.

 

Aynı masada oturup birbirine uzak olmak

Bir zamanlar insanlar aynı sofranın etrafında toplanır, birbirlerinin gözlerine bakarak konuşurdu. Dertler paylaşılır, sevinçler çoğalır, sessizlik bile bir anlam taşırdı. Her şey kusursuz değildi elbette. Ama insanın insana ayırdığı zamanın, bugünkünden daha kıymetli olduğu anlar vardı.

Bugün ise aynı masada oturan insanlar, birbirleriyle konuşmak yerine telefonlarının ekranlarına bakıyor. Birbirlerinin yüzünü görmek yerine başkalarının hayatlarını seyrediyorlar.

Yanımızdakinin ne hissettiğini bilmeden, uzaktaki insanların ne yaptığını öğreniyoruz.

Bir arkadaşımızın gözlerindeki hüznü fark etmiyoruz ama sosyal medyada tanımadığımız birinin tatil fotoğrafına yorum yapıyoruz. Bir yakınımızın içinden neler geçtiğini sormuyoruz ama yüzlerce kişiye günaydın mesajı gönderiyoruz.

İletişim çoğaldı, fakat yakınlık azaldı.

Sesler çoğaldı, fakat dinleyenler azaldı.

İnsanlar birbirlerine ulaşabiliyor; ama birbirlerine dokunamıyorlar.

Çünkü iletişim kurmak başka, bir insanın hayatında gerçekten yer almak başkadır.

 

Anlaşılmamanın yalnızlığı

İnsan her zaman konuşacak birini aramaz. Bazen yalnızca kendisini yargılamadan dinleyecek birini ister.

Bir derdini anlattığında hemen öğüt vermeyen, acısını küçümsemeyen, yaşadıklarını başkalarının sorunlarıyla karşılaştırmayan birini...

Bazen insanın ihtiyacı çözüm değildir. İhtiyacı, yaşadığı acının bir başkası tarafından görülmesidir.

Ama günümüz dünyasında herkesin söyleyecek bir sözü, verecek bir öğüdü, savunacak bir düşüncesi var. Dinlemek ise giderek unutulan bir erdeme dönüşüyor.

İnsanlar birbirlerini anlamak için değil, çoğu zaman cevap vermek için dinliyor. Karşısındakinin ne söylediğinden çok, kendisinin ne söyleyeceğini düşünüyor.

Böyle bir ortamda insan zamanla susmayı öğreniyor.

Önce bazı düşüncelerini anlatmaktan vazgeçiyor. Sonra üzüntülerini saklıyor. Ardından kimseye yük olmamak adına sıkıntılarını kendi içinde yaşamaya başlıyor.

Bir süre sonra herkes onun ne kadar güçlü olduğunu söylüyor.

Oysa belki de güçlü olduğu için değil, anlatacaklarının duyulmayacağını düşündüğü için susuyordur.

Ve insan, anlaşılmayacağını düşündüğü yerde önce kelimelerini, sonra kendisini saklamaya başlar.

 

Herkesin bir rolü var

Toplum bize nasıl görünmemiz gerektiğini öğretiyor.

Güçlü olmalıyız. Başarılı olmalıyız. Mutlu görünmeliyiz. Sorunlarımızı kendimiz çözmeli, kimseye muhtaç olmamalıyız.

Üzgünsek bile gülümsemeli, yorulsak bile devam etmeli, kırılmışsak bile belli etmemeliyiz.

Çünkü zayıflıklarımızı göstermekten korkuyoruz.

Bir insanın ekonomik durumu, mesleği, sahip oldukları ve toplumsal konumu çoğu zaman onun kim olduğunun önüne geçiyor. İnsanlar birbirlerini tanımadan değerlendiriyor; sahip olduklarına bakarak değer biçiyor.

Böylece herkes kendisine bir maske seçiyor.

Kimi başarılı görünmek için çabalıyor, kimi zenginliğini sergiliyor, kimi her şey yolundaymış gibi davranıyor.

Maskeler çoğaldıkça gerçek yüzlerimizi gösterebileceğimiz insanlar azalıyor.

Sonunda başkalarının beğendiği kişi olmayı başarıyoruz ama kendimiz olabildiğimiz insanları kaybediyoruz.

İşte kalabalıklar içindeki yalnızlığın en acı biçimi budur: Herkes tarafından tanındığını düşünürken hiç kimse tarafından gerçekten bilinmediğini hissetmek.

Yalnızlık her zaman kötü müdür?

Hayır.

İnsan bazen kalabalıklardan uzaklaşmaya, kendi sesini duymaya, geçmişiyle hesaplaşmaya ve geleceğini düşünmeye ihtiyaç duyar.

Yalnız kalmak, insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin bir parçasıdır. Sessizlik bazen iyileştirir, yalnızlık bazen özgürleştirir.

Ancak insanın kendi isteğiyle seçtiği yalnızlıkla, başkaları tarafından yalnız bırakılması aynı şey değildir.

Birincisinde insan kendisine döner. İkincisinde ise kendisinden uzaklaşmaya başlar.

Bir kahvenin köşesinde tek başına oturup düşüncelerine dalan insan huzurlu olabilir. Buna karşılık doğum gününde onlarca kişinin arasında oturup kimsenin kendisini gerçekten hatırlamadığını hisseden biri, derin bir yalnızlık yaşayabilir.

Demek ki yalnızlığın ölçüsü etrafımızdaki insanların sayısı değildir.

Asıl mesele, hayatımızda kaç kişinin bulunduğu değil, kaçının bizi gerçekten gördüğüdür.

 

Peki, ne yapmalı?

Belki de önce birbirimize ayırdığımız zamanı yeniden anlamlı kılmalıyız.

Bir yakınımıza yalnızca nasılsın diye sormakla yetinmeyip cevabını gerçekten dinlemeliyiz. Bir arkadaşımızın uzun süredir aramadığını fark ettiğimizde onun da bizi aramasını beklemek yerine telefonu biz açmalıyız.

İnsanları yalnızca başarılı olduklarında kutlamamalı, başarısız olduklarında da yanlarında olmalıyız.

Üzüntülerini anlatanlara hemen güçlü olmalarını söylemek yerine, bazen yalnızca yanlarında oturmalıyız.

Çünkü insanın hayatında bazı boşluklar vardır ki onları para, başarı, şöhret veya kalabalıklar dolduramaz.

O boşlukları samimiyet, güven, sevgi ve karşılıksız ilgi doldurur.

Ve belki de en önemlisi, başkalarından beklediğimiz anlayışı kendimiz de göstermeliyiz.

Çünkü herkesin görünmeyen bir mücadelesi var. Her gülümsemenin arkasında mutluluk, her sessizliğin arkasında huzur bulunmuyor.

Bazen en neşeli görünen insan, eve döndüğünde en derin sessizliğe gömülüyor.

Bazen herkese destek olan insanın kendisi desteğe ihtiyaç duyuyor.

Bazen de kimsenin fark etmediği bir cümle, bir telefon veya içten bir sarılma, bir insanın kendisini yeniden hayata bağlı hissetmesini sağlayabiliyor.

 

Kalabalık olmak, birlikte olmak değildir

Dünya nüfusu artıyor, şehirler büyüyor, iletişim araçları gelişiyor. Fakat bütün bunlar, insanların birbirlerine daha yakın yaşadıkları anlamına gelmiyor.

Çünkü yakınlık kilometrelerle ölçülmez.

Aynı evde yaşayıp birbirine yabancılaşan insanlar vardır. Aynı şehirde yaşayıp yıllarca görüşmeyen dostlar vardır. Birbirlerinin hayatında küçük bir yer tutmasına rağmen insanın dünyasını güzelleştiren insanlar da vardır.

Hayat, kaç kişinin bizi tanıdığıyla değil, kaç kişinin bizi gerçekten anladığıyla güzelleşir.

Belki de bu yüzden artık kendimize şu soruyu sormalıyız:

Çevremizdeki kalabalıkları mı çoğaltıyoruz, yoksa hayatımızdaki gerçek insanları mı?

Unutmayalım; insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, her zaman yanında birilerinin bulunması değildir. Bazen ihtiyacı, yanında bulunan birinin gerçekten orada olduğunu hissetmektir.

Ve bazen bir insanın bütün yalnızlığını gidermek için dünyayı değiştirmek gerekmez.

Yalnızca onun karşısına oturmak, gözlerinin içine bakmak ve içtenlikle şunu söylemek yeterlidir:

“Anlat, seni dinliyorum.”