Sevmek, Ama Sevilmemek.

 

İnsan hayatında birçok duyguyu öğrenir. Sevinmeyi, üzülmeyi, özlemeyi, kaybetmeyi... Ama belki de en zor öğrendiği şeylerden biri, sevdiği halde sevilmemektir.

Çünkü sevmek, insanın içinden kendiliğinden doğan bir duygudur. Bir karar değildir çoğu zaman. Bir gün fark edersiniz ki bir insanın sesi, gülüşü, varlığı sizin için sıradan olmaktan çıkmıştır. Onu düşünmeden geçen günler azalır, onunla ilgili küçük ayrıntılar bile hafızanızda yer etmeye başlar.

Fakat sevgi tek başına yetmez.

Bir kalbin size açılması, sizin kalbinizi açmanız kadar kolay değildir.

Ve işte insanın en büyük çaresizliklerinden biri burada başlar.

Sevgi Bir Talep Değildir.

Birini çok sevebilirsiniz.

Onun için fedakârlık yapabilirsiniz.

Onun mutluluğunu kendi mutluluğunuzun önüne koyabilirsiniz.

Onu yıllarca bekleyebilirsiniz.

Ama bütün bunlar, onun sizi sevmesini sağlamaz.

Çünkü sevgi, yapılan iyiliklerin karşılığı değildir. Bir insan size borçlu olduğu için sevmez. Sizin ne kadar değerli olduğunuzu bilmesi de mutlaka sizi seveceği anlamına gelmez.

Bu gerçeği kabul etmek insanın gururuna ağır gelir.

Çünkü içimizden şöyle düşünürüz: "Ben onu bu kadar seviyorsam, nasıl olur da o beni sevmez?"

Oysa kalbin matematiği yoktur.

Sevginin adaleti de...

 

Beklemek En Çok Yoran Şeydir

Sevilmeyen insan çoğu zaman sevgisinden hemen vazgeçemez.

Bir umut taşır.

Belki bir gün...

Belki zamanla...

Belki beni daha iyi tanırsa...

Belki hayatında bir şeyler değişirse...

İşte bu "belki"ler insanı aylarca, bazen yıllarca aynı yerde tutabilir.

Telefon çaldığında heyecanlanmak.

Bir mesajı defalarca okumak.

Söylenen sıradan bir söze anlam yüklemek.

Görüşmenin ardından saatlerce düşünmek...

Bunların hepsi sevmenin değil, çoğu zaman umutla beklemenin yorgunluğudur.

İnsan bazen sevdiği kişiden çok, onun bir gün kendisini seveceği ihtimaline bağlanır.

 

Sevilmemek Değersiz Olmak Değildir

Belki de en büyük hata burada yapılır.

Bir insan bizi sevmiyorsa, kendimizde bir eksiklik aramaya başlarız.

Yeterince güzel değil miydim?

Yeterince başarılı değil miydim?

Daha farklı davransaydım sever miydi?

Daha çok ilgilenseydim?

Daha az konuşsaydım?

İnsan kendisini değiştirmeye çalışır.

Oysa bir insanın sizi sevmemesi, sizin sevilmeye layık olmadığınız anlamına gelmez.

Bu yalnızca iki kalbin aynı yerde buluşmadığını gösterir.

Bir kapının size açılmaması, sizin kapıyı çalmaya değmediğiniz anlamına gelmez.

Bazen kapının ardında size ait olmayan bir hayat vardır.

 

Sessiz Bir Yas

Sevmek, ama sevilmemek, çoğu zaman sessiz yaşanan bir kayıptır.

Ortada bitmiş bir ilişki yoktur.

Verilmiş sözler yoktur.

Paylaşılmış yıllar belki yoktur.

Bu yüzden çevrenizdekiler acınızı anlamakta zorlanabilir.

"Zaten birlikte değildiniz." derler.

Ama insanın kalbi için birlikte olmak şart değildir.

Bazen hiç yaşanmamış bir ilişki, yaşanmış bir ayrılıktan daha çok acı verir.

Çünkü insan yalnızca kaybettiği kişiye değil, hiç yaşayamadığı ihtimallere de yas tutar.

Birlikte içilemeyen kahvelere...

Yapılamayan yolculuklara...

Söylenemeyen sözlere...

Yaşlanılamayan yıllara...

 

Sevgi Bazen Bırakmayı Öğretir

Gerçek sevginin en zor tarafı belki de budur.

Sevdiğiniz insanın mutlu olmasını istemek...

O mutlulukta sizin yeriniz olmasa bile.

Bu kolay değildir.

İnsan önce kırılır.

Sonra kızar.

Sonra nedenlerini arar.

Sonunda, eğer olgunlaşabilirse, şunu öğrenir: Sevgi sahip olmak değildir.

Birini sevmeniz, onun sizin olması gerektiği anlamına gelmez.

Bazen sevgi, kapıyı açık bırakmak değil; kapının önünden çekilmektir.

Bu vazgeçmek değildir.

Kendinizi de sevmeye başlamaktır.

 

İnsan Kendine Dönmeyi Öğrenir

Sevilmediğini kabul eden insan, yavaş yavaş kendisine döner.

Uzun zamandır ihmal ettiği hayatını fark eder.

Arkadaşlarını...

Ailesini...

Hobilerini...

Kendi hayallerini...

Bir başkasının sevgisini beklerken, kendi hayatının kıyısında beklediğini anlar.

Ve belki de en önemli soru o zaman gelir: "Ben başkasından sevgi beklerken, kendime ne kadar sevgi gösterdim?"

Bu soru iyileşmenin başlangıcı olabilir.

 

Sevmek, ama sevilmemek, insanın kalbinde kolay kolay unutulmayan bir iz bırakır.

Bazı insanlar hayatımıza bizimle kalmak için değil, bize kendimizi öğretmek için gelirler.

Onları sevmek bize kalbimizin ne kadar derin olduğunu gösterir.

Onlardan karşılık görememek ise, sevgimizin sınırlarının nerede bitmesi gerektiğini...

Belki de insanın olgunlaşması, her sevginin bir karşılığı olmayacağını kabul etmesiyle başlar.

Çünkü bazı sevgiler kavuşmak için değildir.

Bazıları insanın kalbinden geçer, onu değiştirir ve sessizce gider.

Geriye biraz hüzün, biraz özlem ve şu gerçeği bırakır: Sevilmemek, sevmeyi küçültmez. Ama insan, bir başkasını severken kendisini kaybetmemeyi öğrenmelidir.

Çünkü bir gün dönüp baktığında, sevdiği insanı değil belki, o sevgiyi yaşarken nasıl bir insan olduğunu hatırlayacaktır.