Kadınların Evcil Hayvan Sevgisinin Nedeni Ne Olabilir?

 

Bir köpeğin sadık bakışları, bir kedinin sessizce yanımıza sokulması ya da bir kuşun evin içinde neşeyle ötmesi… Evcil hayvanlar, insanların hayatında yalnızca birer “hayvan” olmaktan çok daha fazlasını ifade edebiliyor. Özellikle kadınların evcil hayvanlarla kurduğu güçlü bağ, toplumda sıkça dikkat çeken bir durum. Peki bunun nedeni nedir?

Elbette “kadınlar hayvanları erkeklerden daha çok sever” şeklinde kesin bir genelleme yapmak doğru olmaz. İnsanların hayvan sevgisi; kişilik, yetişme biçimi, yaşam deneyimleri ve kültür gibi birçok faktörden etkilenir. Ancak kadınların evcil hayvanlarla kurduğu ilişkinin bazı dikkat çekici psikolojik ve sosyal yönleri vardır.

 

Koşulsuz sevgi ihtiyacı.

İnsan ilişkilerinde sevgi çoğu zaman beklentiler, kırgınlıklar ve karşılıklı sorumluluklarla birlikte yaşanır. Oysa bir evcil hayvanın sevgisi daha doğrudan ve koşulsuz algılanabilir.

Kedi, köpek veya başka bir hayvan sahibini eleştirmez, geçmişte yaptığı hataları hatırlatmaz, sosyal statüsüne bakmaz. Yanına gelir, ilgi gösterir ve birlikte olmaktan mutluluk duyar.

Bu durum özellikle yalnız yaşayan veya hayatında duygusal eksiklik hisseden insanlar için önemli bir bağ oluşturabilir.

 

Bakma ve koruma duygusu.

Kadınlarda bakım verme ve koruma davranışlarının daha belirgin olması, evcil hayvanlarla kurulan ilişkinin güçlü olmasının nedenlerinden biri olabilir.

Ancak bunu yalnızca biyolojik özelliklerle açıklamak eksik olur. Toplumlar tarih boyunca kadınları çocukların, ailenin ve evin bakımından daha fazla sorumlu tutmuştur. Dolayısıyla birçok kadın, başkasının ihtiyaçlarını fark etmeye ve ona bakım vermeye daha küçük yaşlardan itibaren alışmış olabilir.

Evcil hayvan da bu bakım ilişkisinin doğal bir parçası hâline gelebilir.

Mama vermek, suyunu değiştirmek, veterinere götürmek, hastalandığında başında beklemek… Bütün bunlar yalnızca sorumluluk değil, aynı zamanda “bir canlının hayatında önemli bir yere sahip olma” duygusunu yaratır.

 

Yalnızlığa karşı güçlü bir arkadaşlık.

Günümüzde yalnızlık, yaş ve cinsiyet gözetmeksizin insanların en önemli sorunlarından biri hâline geldi.

Evcil hayvanlar, özellikle yalnız yaşayan insanlar için evin sessizliğini değiştiren canlı arkadaşlardır. Eve geldiğinizde sizi karşılayan bir köpeğin olması veya gün boyunca sizi bekleyen bir kedinin yanınıza kıvrılması, insana “birileri beni bekliyor” duygusu verebilir.

Bu duygu küçümsenecek bir şey değildir.

Çünkü insanın yalnızlığını her zaman başka bir insanın gidermesi mümkün değildir. Bazen sessiz bir hayvan dostluğu, uzun konuşmalardan daha etkili olabilir.

 

Hayvanların yargılamayan dünyası.

İnsan ilişkilerinin en yorucu taraflarından biri, sürekli değerlendirilme ve yargılanma duygusudur.

Nasıl göründüğümüz ne söylediğimiz ne kadar başarılı olduğumuz ne kadar para kazandığımız veya toplumdaki konumumuz insanlar arasındaki ilişkileri etkileyebilir.

Hayvanlar ise bunların hiçbirine önem vermez. Onlar için önemli olan, kendilerine nasıl davrandığınızdır.

Belki de hayvan sevgisinin en güzel taraflarından biri budur: İnsan, hayvanının yanında olduğu kişi olmak zorunda değildir; sadece kendisi olabilir.

 

Bir evcil hayvanın insana kattığı sorumluluk.

Evcil hayvan sevgisini yalnızca duygusal bir ihtiyaç olarak görmek de doğru değildir.

Bir hayvanla yaşamak ciddi bir sorumluluk gerektirir. Onun beslenmesi, sağlığı, temizliği, güvenliği ve psikolojik ihtiyaçları sahibinin sorumluluğundadır.

Bu sorumluluk, özellikle emeklilik döneminde veya çocukların evden ayrılmasından sonra hayatında yeni bir düzen arayan kişiler için anlamlı olabilir.

Sabah kalkmak için bir nedeniniz vardır.

Eve dönmek için sizi bekleyen bir canlı vardır.

Günün içinde ilgilenmeniz gereken biri vardır.

Bazen yaşamın anlamı büyük hedeflerde değil, küçük sorumluluklarda saklıdır.

Peki kadınlar neden bunu daha yoğun yaşayabilir?

Burada önemli bir ayrım yapmak gerekir.

Kadınların evcil hayvan sevgisini “duygusal olmaları” ile açıklamak doğru değildir. Erkekler de son derece güçlü hayvan sevgisi geliştirebilirler.

Ancak kadınların toplumsal olarak empati, bakım, koruma ve duygusal iletişim alanlarına daha fazla yönlendirilmiş olmaları, hayvanlarla kurdukları ilişkinin daha görünür olmasına yol açabilir.

Ayrıca kadınlar, hayvanlarla kurdukları duygusal bağı ifade etmek konusunda erkeklere göre daha rahat davranabiliyor olabilirler.

Bir başka deyişle mesele yalnızca “kadınların daha çok sevmesi” değil, sevgilerini daha açık göstermeleri de olabilir.

 

Evcil hayvan bazen bir aile bireyidir.

Bugün birçok insan için kedi veya köpek artık evde yaşayan bir hayvan değildir.

O, ailenin bir üyesidir.

Doğum günü kutlanır, fotoğrafları çekilir, hastalandığında endişelenilir, seyahate çıkıldığında özlenir.

Bu durum bazılarına abartılı gelebilir. Fakat insanın sevgi verme ve bağ kurma ihtiyacı düşünüldüğünde aslında oldukça anlaşılırdır.

Çünkü sevgi, yalnızca insanlar arasında kurulmak zorunda değildir.

Bir insanın başka bir canlıya duyduğu sevgi, onun duygusal dünyasının zenginliğinin de göstergesi olabilir.

 

Belki de asıl mesele sevgidir.

Kadınların evcil hayvan sevgisinin altında tek bir neden aramak doğru değildir.

Şefkat, yalnızlık, bakım verme isteği, arkadaşlık ihtiyacı, sorumluluk duygusu, geçmiş deneyimler ve koşulsuz sevgi arayışı bu ilişkinin farklı parçaları olabilir.

Fakat bütün bu nedenlerin üzerinde tek bir ortak duygu vardır: Sevmek ve sevilmek.

Belki de bir kadının kedisini veya köpeğini kucağına alıp onunla konuşmasının sırrı budur. İnsan, hayatın karmaşası içinde kendisini gerçekten dinleyen, yargılamayan ve karşılığında yalnızca sevgi isteyen bir dost bulmuştur.

Ve bazen insanın ihtiyacı olan şey çok büyük cevaplar değildir.

Bazen yalnızca yanında sessizce oturan bir dostun sıcaklığıdır.